این غزل را به خاطر محدودیت های محیط وبلاگ به آیین چهار پاره نوشتم این را هم به محدودیت های شعر  بیفزایید.

امشب تمام پنجره ها , بسته بهترند

 امشب ـ شبی که باتو به پایان نمی رسد ـ

امشب شبی که همدم من درد عشق توست

 دردی که هیچ وقت به درمان نمی رسد

گاهی اگر که می شد از این عشق بگذرم

 بال و پرم به شوق رهایی گشوده ...نه !

من مانده ام که بگذرم از هرچه غیر توست

 چیزی جز این به فکر پریشان نمی رسد

آری برای من تو خدایی,عجیب نیست

کفری که می چکد ز سر و روی شعرمن

کفری که پاسداری آن با خدای توست

کفری که جز به مرگ به ایمان نمی رسد

با این وجود از چه بترسم خدای من ؟

وقتی تو با منی و خداوند با من است

وقتی برای مرد خطاکار و کافرت

چیزی که بدتر است ز تاوان نمی رسد

دیوانه ام اگر چه تو با خود نیاوری

دیوانه ام اگرچه تو گویی که : نه ! نگو

دیوانه ام , ببخش اگر قسمت تو ام

آری ببخش اگر به لبت جان نمی رسد

وقتی که اشک های تو از راه می رسند

جز انتظار مرگ ندارم ولی هنوز

با این که دست های اجل منتظر ترند

از آسمان کتیبه ی فرمان نمی رسد

لعنت به ـ این فنا شده ـ لعنت به من , به شعر

لعنت به دردهای فنا ناپذیر من

لعنت به هرچه هست مرا غیر عشق تو

لعنت به عمر من به پایان نمی رسد

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

* تعبیری از یوسفعلی میرشکاک

 چهارشنبه شب در یک انجمن به ظاهرادبی , صوفی مسلک پر مدعایی دهان به دروغ و یاوه و تهمت گشود و هر آنچه را که انعکاس باطن حقیرش بود به "حسین منزوی بزرگ" نسبت داد و در عین حال به اینکه روزی از کنار او رد شده و یا فرصت مجالستی با آن روح خدنگ یافته مباهات کرد ! تاب نیاوردم و چشم بستم و از صدر تا زیلش را به فحش کشیدم و هر چه ناسزا تا امروز خوانده و شنیده بودم نثارش کردم و کار بالا گرفت و الخ.امید که مقبول درگاه ابدیت بیفتد. 

 واما این را ننوشتم تا مراتب بی ادبی خود را به رخ بکشم نوشتم تا بی مایه هایی از آن دست که عقده های جان کوچک شان را این گونه می گشایند بدانند که اگر بنا بود که آنان نیز بفهمند که منزوی که بود و به کجا رسیده بود که دیگر منزوی , منزوی نبود کوچکی بود از آن دست که آنانند.

آنان که "زر" را می شناسند و قدر "گوهر" را می دانند اما , واقفند که منزوی به مرتبت حلاج و شمس دست رساند و آنگونه بود و هست و زنده است هنوز و هر روز ... و روزی که پرده بیفتد جایگاه او که به کمال به مرتبه "حضور" رسیده بود روشن خواهد شد.

      چه بگویم که خودش هر آنچه را باید گفته است :

دعوی ام عشق است و معجز شعر و پاسخ طعن و تهمت                                          

راست چون پیغمبری رو در روی ناباورانش...           

                                                                      خدایش نگه دارد.

و دیگر یک غزل :           

ای وای اگر پر بگیرد شاهین شعرم دوباره

در جوش و جنبش بیفتد اندام این پاره پاره

یکباره ایمان آتش بر جان هیزم بریزد

 تا سر به خورشید ساید, از یک شرر یک شراره

یا از نهیب ندایی دنیا به لرزش بیفتد

کاهی شود کوهساران بر دوش طوفان سواره

یا رهزنی بی تامل بر کاروان حمله آرد

پاتی کند خیش و خرمن , غارت کند بار و باره

تا ساربان را خود آید , تا مادر از نو بزاید

تا سر نگیرد به زانو , تا گیرد از خود کناره

من بودم و کوهی از خود , مشغول انبوهی از خود

آتش زدی شد گلستان این رعد و برق بهاره

دادی به دستم قلم را, تقدیری از این رقم را

پای سفر دادی اما راهی نما , چاره چاره

رمزی بخوان می سرایم,اسمی بگو می نویسم

حالا که دادی ندایم,حالا که کردی اشاره

خوشم که می ترسی از حضورم  پرنده ی آسمان ندیده

ببین که پرواز را ببینی به بال شاهین پرکشیده

غرور سیمرغی ات کجا ؟ تا صلابت قاف را بیابی

کدام مرغی به بال کوته کشیده پر تا بر سپیده ؟

تلاش بیهوده را رها کن , سری بینداز و دانه برچین

که هیچ چشمی  ندیده کبکی به جبهه ی آسمان پریده

سری فرو کن به برف و خود را ز دست های خطر رها کن

 که تا بجنبی  ردیف دندان  قبای وهم تو را دریده

حقارتت را ندیده , دیده , ندای جان تورا شنیده

گمان مداری خدا تو را بی سبب چنین کوچک آفریده

که آنکه شور خطر ندارد , ز هیچ وادی گذر نکرده

و او که از تیغ می هراسد , زهیچ باغی گلی نچیده 

خدانکرده ! خدا ندارد و همت ماجرا ندارد

سوال کن از کجا گذشته ؟ برو ببین تا کجا رسیده

تو را همان به که چینه دان پر کنی به فکر خطر نباشی

 دم وجود تو را خدایت به قدر پیمانه ات دمیده

ولی غنیمت بدان کنون را و تا مجال نظاره داری

ببین که پرواز را ببینی به بال شاهین پرکشیده