چهارشنبه شب در یک انجمن به ظاهرادبی , صوفی مسلک پر مدعایی دهان به دروغ و یاوه و تهمت گشود و هر آنچه را که انعکاس باطن حقیرش بود به "حسین منزوی بزرگ" نسبت داد و در عین حال به اینکه روزی از کنار او رد شده و یا فرصت مجالستی با آن روح خدنگ یافته مباهات کرد ! تاب نیاوردم و چشم بستم و از صدر تا زیلش را به فحش کشیدم و هر چه ناسزا تا امروز خوانده و شنیده بودم نثارش کردم و کار بالا گرفت و الخ.امید که مقبول درگاه ابدیت بیفتد. 

 واما این را ننوشتم تا مراتب بی ادبی خود را به رخ بکشم نوشتم تا بی مایه هایی از آن دست که عقده های جان کوچک شان را این گونه می گشایند بدانند که اگر بنا بود که آنان نیز بفهمند که منزوی که بود و به کجا رسیده بود که دیگر منزوی , منزوی نبود کوچکی بود از آن دست که آنانند.

آنان که "زر" را می شناسند و قدر "گوهر" را می دانند اما , واقفند که منزوی به مرتبت حلاج و شمس دست رساند و آنگونه بود و هست و زنده است هنوز و هر روز ... و روزی که پرده بیفتد جایگاه او که به کمال به مرتبه "حضور" رسیده بود روشن خواهد شد.

      چه بگویم که خودش هر آنچه را باید گفته است :

دعوی ام عشق است و معجز شعر و پاسخ طعن و تهمت                                          

راست چون پیغمبری رو در روی ناباورانش...           

                                                                      خدایش نگه دارد.

و دیگر یک غزل :           

ای وای اگر پر بگیرد شاهین شعرم دوباره

در جوش و جنبش بیفتد اندام این پاره پاره

یکباره ایمان آتش بر جان هیزم بریزد

 تا سر به خورشید ساید, از یک شرر یک شراره

یا از نهیب ندایی دنیا به لرزش بیفتد

کاهی شود کوهساران بر دوش طوفان سواره

یا رهزنی بی تامل بر کاروان حمله آرد

پاتی کند خیش و خرمن , غارت کند بار و باره

تا ساربان را خود آید , تا مادر از نو بزاید

تا سر نگیرد به زانو , تا گیرد از خود کناره

من بودم و کوهی از خود , مشغول انبوهی از خود

آتش زدی شد گلستان این رعد و برق بهاره

دادی به دستم قلم را, تقدیری از این رقم را

پای سفر دادی اما راهی نما , چاره چاره

رمزی بخوان می سرایم,اسمی بگو می نویسم

حالا که دادی ندایم,حالا که کردی اشاره