پینه دوزی شغل شریفی ست ؛ وصله نیز از آنجا که سوراخ ها را  می پوشاند قابل احترام است هرچند که من در جهان موجودی رند تر و دودوزه باز تر از وصله سراغ ندارم ؛ چرا؟ ...  چون از یک سو سوراخ ها را می پوشاند  و از سوی  دیگر نمایان تر و درشت تر نشان می دهد که: آی مردم این زیر یک سوراخ قایم شده است!

         با این وصف چرا خلق به چنین نسناسی اطمینان می کنند و از او می خواهند که حافظ عرض و آبرویشان باشد , نمی فهمم و چرا نمی فهمند که وجود  وصله سوراخ را نمایان تر می کند , نمی دانم.     

        به هر حال در دنیای بوق و اگزوز و همهمه  و خر تو خر که و پر از فشارهای عصبی ، اگر این موقعیت های کمیک  و بلاهت های  پنهان و آشکار نباشد که خدای نکرده از زور غصه و فشار می ترکیم.  

       القصه فصل , فصل وصله و پینه است , چرا؟ ...  چون انتخابات در راه است و انبان ها و تنبان ها پر از سوراخ. فرصت کم است و باید نخ و سوزن را آماده کرد ومشغول دوخت و دوز شد  که  اگر دیر بجنبی رقیب زودترازتو سوراخ هایش را وصله خواهد زد و انگشت اشاره را به  سمت سوراخ های تو دراز خواهد کرد وآنوقت خدای نکرده ممکن است توفیق خدمت به مردم را از دست بدهی  و با جگر پر از تاول به تماشای خدمت کردن رقبایت به مردم بنشینی و خوب صد البته برای تو که تمام وجودت پر از شوق خدمت است این فقره دیگر به هیچ وجه قابل تحمل نیست.

      در این کارزار اوضاع دوستان اصلاح طلب جالب تر است ، چرا که پس از کوتاه شدن دستان درازشان از قدرت چنان مشفقانه به نقادی روی آورده اند و غصه ی مردم را می خورند که ما بدون اینکه بخواهیم گاهی دلمان ضعف می رود واشک در چشممان حلقه می زند و فراموش می کنیم  که این برادران گوگوری و مگوری ما زمانی خود برخر مراد سوار بوده اند و آن روزها جز شوق تقسیم غنائم بین خودشان دغدغه  دیگری نداشتند و مردم را جز ابزاری برای رسیدن به  حوائج شان نمی دیدند و ...

    حوصله ی طنز نوشتن ندارم ، گور پدر آن قرمساق هایی که اومانیسم را بر ساختند وچشم خلق را از خدا بر گرفتند و به من و مایی مشغول کردند و با استعانت از بوق دروغ علم و تکنیک آن را حقنه کردند آن قدر که ابلهانی در کار پیوند دین و مدرنیته شدند و نفهمیدند که در دین قبله خداست و در اومانیسم و یا فرزندش مشروعش فمینیسم انسان و ندانستند که دین می کوشد که به گذر از نیاز بپردازد و اومانیسم به توقف در نیاز و این دو با هیچ سریشمی به هم نمی چسبند و قدرت سازگاری ندارند مگر با مرگ یکی از آنان و به تقلید از غرب از صبح تا شام به ادا و شکلک درآوردن پرداختند و ... روح داروین شاد !

     برای من اومانیسم معادل اونانیسم است و هیچ فرقی ندارد جوهر هر دو اشتغال به تن است و تلاش برای تلذذ همین ، مگر نه این است که دنیای اومانیست می کوشد که انسان هر چه بیش تر و بیش تر بخورد و بپوشد و بلاید و... و مگر این همه تلاش برای چاق شدن و لاغر شدن و طول عمر و غیره هدفش چیزی جز این است که فرصتی بیشتر برای تبدیل موادغذایی به فضولات و زیستن حیوانی و شاید نباتی به انسان وامانده ی این عصر بدهد و مگر این همان اونانیسم نیست؟ این هردو در ذات خود جز اصالت نیاز چه دارند ؟ تفاوت شان در چیست ؟ هیچ ، فقط دامنه ی کاربرد اومانیسم بیشتر است و لاجرم تخریبش بیشتر !

   آنان که می کوشند دین را با دنیای مدرن(خرتوخر ناقص) و پست مدرن(خرتوخر کامل) پیوند دهند و یا به زعم خود زمین را با آسمان ، یا دین را نمی شناسند ، یا اومانیسم را و یا این که دروغ می گویند و یا هرسه ، که غالبا هرسه ! و نمی بینند فرق علم حصولی و علم حضوری را و در نمی یابند وجوه افتراق تدبیر و تقدیر را و کسی که هم نمی داند و هم دروغ می گویند  به هر چه نا بدترش می خندد که برای خلق تکلیف تعیین کند و البته فراموش نشود که اوضاع جناح غیر اصلاح طلب و یا کمتر اصلاح طلب ! هم خیلی بهتر نیست ، آنان که ظاهر دین را چسبیده اند و به آقای اصلاح طلب بزرگ گیر می دهند که چرا با فلان خانم ایتالیایی دست دادی و الخ و هزار و یک بلای بزرگ را نمی بینند و از حکمت غافلند و آویزان احکام شده اند و ...